EVPATORI Web Resources
გამოკითხვა
მოგწონთ ნოველები - ჩვენი საქმე
დარეგისტრირებული მომხმარებლები
Luka777
იყოდაარაიყორა
Robtrim
FrankyJ
ჯონი
« ბავშვები მარადიული ბინდის მიწიდან »
კატეგორია: უცნაურიავტორი: admin
თარიღი: 2026-06-04 15:26:06
XII საუკუნის ერთ წყნარ, ნისლიან დღეს, ინგლისის სოფელ ვულპიტის გლეხები მინდვრად მუშაობდნენ, როდესაც მგლებისთვის გათხრილი ღრმა ორმოდან უცნაური ტირილის ხმა შემოესმათ. როდესაც თხრილს მიუახლოვდნენ, მათ თვალწინ ისეთი სანახაობა გადაიშალა, რომელმაც გამოცდილი მამაკაცებიც კი ადგილზე გააშტერა. ორმოში ორი პატარა ბავშვი, და-ძმა იჯდა.მათი ტანსაცმელი უცნობი, უხეში ქსოვილისგან იყო დამზადებული, მაგრამ ყველაზე თვალშისაცემი და თავზარდამცემი მათი კანი იყო — ბავშვებს თავიდან ფეხებამდე სრულიად მწვანე შეფერილობა ჰქონდათ, თითქოს ტყის ფოთლებისგან ყოფილიყვნენ ჩამოქნილნი. გლეხებმა შეშინებული პატარები ამოიყვანეს და ადგილობრივი მემამულის, სერ რაინოლდ დე კალნეს სახლში მიიყვანეს. ბავშვები კანკალებდნენ, ირგვლივ ყველაფერს შიშით ათვალიერებდნენ და ერთმანეთს უცნაურ, ჩიტების ჭიკჭიკის მსგავს ენაზე ელაპარაკებოდნენ, რომელიც არც ინგლისურს ჰგავდა და არც არცერთ ნაცნობ დიალექტს.
ყველაზე დიდი პრობლემა მაშინ დაიწყო, როდესაც სუფრა გაშალეს. ბავშვებმა ტირილით უარყვეს პური, ხორცი და იმდროინდელი ყველა კერძი. ისინი თვალსა და ხელს შუა დნებოდნენ და შიმშილით კვდებოდნენ, სანამ ერთ დღეს გლეხებმა ეზოში ახლად მოწყვეტილი, ნედლი ცერცვის პარკები არ შემოიტანეს. ბავშვები ფეხზე წამოხტნენ, ცერცვს ხარბად ეცნენ, მაგრამ პარკების ნაცვლად, ღეროების გატეხვას ცდილობდნენ. როდესაც აჩვენეს, რომ მარცვლები შიგნით იყო, მათ თვალები გაუბრწყინდათ. თვეების განმავლობაში და-ძმა სხვა არაფერს ჭამდა, გარდა უმი ცერცვისა. სამწუხაროდ, უმცროსმა ძმამ ვერ გაუძლო ახალ გარემოს, მალევე დასუსტდა და გარდაიცვალა. გოგონამ კი ნელ-ნელა დაიწყო სხვა საკვებთან შეგუება. საოცარი იყო ის, რომ როგორც კი მის რაციონში ჩვეულებრივი საკვები გამოჩნდა, მისმა კანმა მწვანე ფერი დაკარგა და ჩვეულებრივი, ვარდისფერი შეფერილობა მიიღო. მან ინგლისურიც ისწავლა და ბოლოს, როდესაც მთელმა სოფელმა სუნთქვაშეკრულმა ჰკითხა, თუ საიდან მოვიდნენ, მისმა პასუხმა ყველა კიდევ უფრო დააბნია: „ჩვენ მოვდივართ წმინდა მარტინის მიწიდან,“ — თქვა გოგონამ, — „იქ მზე არასდროს ანათებს, მუდმივი ბინდია და ყველაფერი მწვანეა. ჩვენ მამის საქონელს მივდევდით ტყეში, როდესაც უცნაური, გუგუნის ხმა შემოგვესმა, თითქოს დიდი ზარები რეკდნენო. ამ ხმას გამოვყევით, ერთ ბნელ მღვიმეში შევედით და როდესაც სინათლეზე გამოვედით, უკვე თქვენს მინდორში, ამ ორმოში ვიყავით. აქაური მზე ჩვენთვის იმდენად მწველი და კაშკაშა იყო, რომ გონება დავკარგეთ და უკან გზა ვეღარ ვიპოვეთ...“
გოგონა ვულპიტში დარჩა, გაიზარდა, მოინათლა და მოგვიანებით ცოლადაც კი გაჰყვა ადგილობრივ მამაკაცს, თუმცა იმ მიწისქვეშა, მწვანე სამყაროს საიდუმლო მან სამუდამოდ თან წაიღო საფლავში.
ისტორიკოსების ნაწილს მიაჩნია, რომ ბავშვები მიწისქვეშეთიდან კი არა, საფრანგეთიდან, კერძოდ ფლანდრიიდან (დღევანდელი ბელგიის ტერიტორია) გამოქცეული ემიგრანტების შვილები იყვნენ.
ამ რაციონალური ვერსიის მიხედვით, რეალობა ასე გამოიყურებოდა:
ომი და დევნა: XII საუკუნეში ინგლისის მეფე ჰენრი II-მ დაიქირავა ფლამანდიელი ჯარისკაცები, რასაც ადგილობრივ მოსახლეობაში მათი დევნა მოჰყვა. სავარაუდოდ, ბავშვების მშობლები ახლომდებარე ბრძოლაში დახოცეს.
მწვანე კანის მიზეზი: ტყეში მარტო დარჩენილი პატარები დიდხანს შიმშილობდნენ. ხანგრძლივმა შიმშილობამ გამოიწვია ანემია, რომელსაც შუა საუკუნეებში „ქლოროზს“ ან „მწვანე სენს“ ეძახდნენ — ეს დაავადება კანს მოყვითალო-მწვანე ელფერს აძლევს.
უცნაური ენა: ბავშვები ლაპარაკობდნენ არა ანგელოზურ, არამედ ჩვეულებრივ ფლამანდიურ ენაზე, რომელიც ვულპიტის იზოლირებულ გლეხებს არასდროს სმენოდათ და ჩიტების ჭიკჭიკად მოეჩვენათ.
ზარების ხმა: გოგონას მიერ ნახსენები „ზარების ხმა“ სინამდვილეში ახლომდებარე სოფელ ფორნჰემ-სენტ-მარტინის (Fornham St. Martin) ეკლესიის ზარები იყო, რომლის რეკვასაც ბავშვები ტყეში გზააბნეულები გამოჰყვნენ.
როდესაც მათ ნედლი ცერცვი და ნორმალური საკვები მიიღეს, ორგანიზმში რკინის ბალანსი აღდგა, ანემია დაამარცხეს და კანიც ჩვეულებრივი ფერის გაუხდათ.
COPYRIGHT © EVPATORI.GE / საავტორო უფლებები დაცულია
